Acı .. Sizin için ne derece önemi var bunu bilmiyorum ama ben bu satırları yazarken gözümden damlalar akıyor klavye üzerine. Erkekler ağlamaz lafı bana göre değil. Ağlamaktan hiç utanmadım,duygularım,acılarım beni boğduğu zaman hep ağladım. Yine ağlıyorum... Sizleri tanımıyorum ama sizlerle paylaşmak istiyorum. Lütfen;bu satırlara bir seven olarak sahip çıkın ve lütfen yazılı satırlar olarak geçmeyin.Okudukça yeryüzünde insanlar neleri yaşarmış diyeceksiniz buna eminim.
Bir memur ailenin en küçük çocuğu olarak babamın tayininin çıktığı bir köye tasındık.Huzursuzdum,okulumu bir köy okulunda okumaktansa , şehirde medenice okumak istiyordum.kaydımı yaptırdı babam okula. ilkokul 4. sınıftan başladım köy okuluna.Beni bir sınıfa verdiler. Öğretmen köyde yabancı olduğumu biliyordu ve hangi sıraya oturmak istiyorsan otur dedi bana.Bir kızın yani bostu sadece oraya oturdum.Hayatimi adadığım, gidisiyle beni bitiren insanla ilk o zaman tanıştım.ismi Altinay idi. Çocuk yaşımda bile onun güzelliği beni çok etkilemişti.Masmavi gözleri, gamze yanakları ile arada bir bana dönüp gülüşü,yanlış yazdığım notlarımda kendi silgisiyle defterimdeki hatayı silmesi beni o minik yaşımda ona bağladı. O dönemlerde çocukça bir arkadaşlıktı. Zaman ilerledikçe onsuz tek saniye geçiremiyordum. ya ben onlara gidip ders çalışıyor, yada o bize geliyordu.Mükemmel bir paylaşımcıydı. Yüreğini,sevgisini,dostluğunu daha o yasta vermişti bana.ilkokulu birlikte okuduk ve ayni sırada bitirdik.Hep onunla hep ona biraz daha alışarak. Ortaokula geçtiğimizde ailelerimize rica ettik ve bizi ayni okula yazdırdılar, hatta ayni sınıfa,hatta ayni sıraya oturmamız için babalarımız öğretmenlere adeta yalvardılar.Başarmıştık.yine ayni sıradaydık.Geride kalan ilkokul dönemindeki iki yılda anladım ki onsuz hayat bana huzur vermiyordu.Yaşımız olgunlaştıkça o beni,ben onu daha çok seviyordum.Çocukça başlayan arkadaşlığımız sevgiye aska dönüşmüştü ortaokul yıllarımız bitmek üzereyken.şehir merkezinde. Ailelerimiz liseye geçtiğimiz sırada ortak bir karar aldılar. Buna göre tek ev kiralayacak ikimiz ayni evde kalacaktık.Annemde bizimle kalacaktı. Allahim o karar bize iletildiğinde dakikalarca sarmaş dolaş kutlamıştık bunu. Ona aşık olmuştum.Ayni duyguları oda paylaşıyordu ve bunu fark eden ailelerimiz okul bittiğinde evlendirelim diye karar almışlardı bile.Ona tapıyordum artik. Hasa Allaha sirk koşar gibi günah islercesine seviyordum. ilk elini tuttuğumda sakin bir daha bırakma demiştim. Yanakları kızarmıştı,utanmış ve başını önüne ! eğmiş,gülümsemiş ve elimi siki siki kavramıştı.Artik her gün elele tutuşup okula gidiyor okuldan çıkarken elele dolaşıyor geziyor öyle gidiyorduk evimize.Arada bir elleri terler ve her terleyişte elini elimden kurulamak için çekerdi.Bunu her yaptığında kızar elimi bırakma diye azarlardım,hep tamam tamam diyerek gülümser ve hızla elini avucuma sokuştururdu. Her şey harikaydı,dünya cennet gibiydi gözümüzde. Yıllar akıp gidiyordu mutluluk içinde.Nihayet liseyi de bitirmek üzereydik. karne dönemi gelmişti.Karnelerimizi aldık hiç kırığımız yoktu. Sevinçle sarıldık birbirimize elimi tuttu.bunu kutlamak için bir cafeye gidip cola içerek kutlayacaktık.Okulun az ilerisinden geçen bir çakıl yol vardı. Her zaman toz duman içinde olurdu.çakıllarla kaplıydı.O yolun benim ve ölürcesine sevdiğim insanin ayrılmasında bu kadar rol oynayacağını bilsem hiç girer miydik o yola.Neler vermezdim o yolu yürümemek için. Eli yine elimdeydi, ansızın elini çekti,terlemişti yine eli.Sanırım dört adim atmıştım. Dönüp yine azarlayacaktım.Çünkü hem elimi bırakmış,hemde geride kalmıştı. Dönüp baktığımda Dünya başıma yıkıldı.Sanki gök kubbenin altında kaldım. yerdeydi ve yüzünden kan fışkırıyordu.ne yapacağımı bilemedim üzerine kapandım yüzüne yapışmış saçlarını kaldırdığımda hayatimi bitiren o görüntüyle karsılaştım. Başı kesilmiş bir tavuk gibi çırpınıyordu.Suratına bir tas parçası bıçak gibi saplanmıştı ve bakmaya doyamadadigim mavi gözlerinden biri akmıştı.Suratının yarısı yoktu.Hırlıyordu bana bir şeyler demek istiyor kanla kaplı diğer gözünü temizleyerek bana bir şeyler demeye çalışıyordu.Yoldan geçen bir kamyonun tekerinin altından fırlayan bir tas suratına saplanmıştı.Ölürcesine bir aşkı,geleceğimizi kibrit büyüklüğünde bir tas parçasının bitireceğini bilemezdim. Donuk donuk hiç konuşamadan yüzüne bakmaktan başka birşey yapamıyordum. Ellerini tuttum kaldırdım başını göğsüme dayada ve elimi sıkı sıkı tuttu. Akan kan ellerimize damlıyordu.Yoldan geçen bir araba durmuş bizi seyrediyordu, hastaneye yetiştirelim dedimde kanlı olduğu için almadı ve kaçtı gitti. Kimse arabaya almıyordu.çevreme bakıp yardim eden demekten,ona dönüp seni seviyorum, beni bırakma,dayan demekten başka birşey yapamıyordum.iki dakikalık bir çırpınıştan sonra kucağımda öldü.Cennet olan Dünya 5 dakikada cehenneme döndü. Tam dokuz yıl oldu onu yitireli.Kendime olan güvenimi yitirdim. Artik kimseyi sevemem, kimsede beni sevemez korkusundan kurtaramıyorum kendimi. Bitkisel hayatta gibiyim.Tek elimde kalan bu net. bu net aracılığıyla sizinle paylaşmak istedim. Yitiren, yada ben yitirenle paylaşmak isteyen herkese elleri terlese bile ellerimi bırakmamaları şartıyla elimi uzattım. Dost,kardeş,arkadaş ne olursanız olun ama elimi bırakmayın.. Size sesleniyorum, elimi bırakmayın lütfen...
05-02-2009, 02:10
Size Sesleniyorum Lütfen Elimi Bırakmayın 
Benzer Konular 
Normal
